Συνέντευξη με τον Δημήτρη Λιόλιο



Ο Δημήτρης Λιόλιος δεν χρειάζεται πολλές συστάσεις. Μας έχει κερδίσει με τις ροκ μελωδίες του όλα αυτά τα χρόνια και πραγματικά μας έχει μαγέψει με το πάθος που εκφράζεται στην σκηνή. Σήμερα είναι εδώ για να μας πει περισσότερα απ’ όσα γνωρίζουμε…


Καλώς ήρθες στο σταθμό μας! Θες να μας πεις ποιος είναι ο Δημήτρης Λιόλιος;

Χαρά μου να φιλοξενούμαι στο AntiRadio.gr .
Δεν θα κρύψω ότι είναι αρκετές οι φορές που αναρωτιέμαι κι εγώ ποιος είμαι τελικά, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια να σας πω όσα ξέρω σίγουρα και θεωρώ ό,τι ισχύουν…
Ο Δημήτρης Λιόλιος είναι ένα ροκ ξωτικό. Περπατάει εδώ και χρόνια σε ένα δρόμο που θα μπορούσε να είναι και μονοπάτι, όμως είναι γεμάτο μουσική και μόνο... και εμμένει σε αυτή τη πορεία κρατώντας την οπτική που τον έβαλε σε αυτή την "αναζήτηση"... Με δυο λόγια, αυτός είναι ο Δημήτρης Λιόλιος.


Είσαι ένας καλλιτέχνης που παρακολουθώ χρόνια. Είσαι τόσο παθιασμένος με τη δουλειά σου όσο βγαίνει προς τα έξω;

Το πάθος, είναι κάτι που δεν μπορεί να κρυφτεί. Πιστεύω ότι είναι από τα πιο ειλικρινή "σκοτεινά" συναισθήματα. Αυτό που ενδεχομένως φτάνει σε εσάς μέσω της μουσικής μου είναι το αποτέλεσμα της κοινωνίας μου με τη μουσική και της επικοινωνίας μου με τους ανθρώπους. Ο τρόπος προσέγγισης των ονείρων μας, δίνει το στίγμα στο χάρτη... και το στίγμα δεν μπορεί να είναι αναληθές κάτω από τέτοιες "συνθήκες".  Είμαι απλά παθιασμένος με ότι με εμπνέει...


Πότε και πως ξεκίνησες τα πρώτα σου βήματα στο χώρο της μουσικής; 

Ήμουν πολύ μικρός... τόσο που μπορώ να πω ότι δεν ήταν βήματα αυτά τα πρώτα καθώς μπουσουλούσα ακόμα... (αστειεύομαι)
Η μουσική ήταν ο τρόπος μου να αποκωδικοποιώ το κόσμο γύρω μου... και απλά δεν σταμάτησε ποτέ αυτό. Ξεκίνησα αρχικά προσπαθώντας να κάνω τη κιθάρα που μου είχε πάρει ο πατέρας μου να βγάλει έναν "αποδεκτό" ήχο. Στη συνέχεια άρχισα να πειραματίζομαι με σχολικές μπάντες και συγκροτήματα που στήναμε στις γειτονιές. Ήταν κάπου στο 1982 με '83...


Όλα αυτά τα χρόνια κατάφερες το κοινό σου να σε αγαπήσει και να σε ακολουθεί. Πως το πέτυχες αυτό;

Αυτό δεν το πέτυχα εγώ. Αυτό μου το δώρισε ο κόσμος. Για να είναι κάτι επιτυχημένο τουλάχιστον στη μουσική, πρέπει να έχουν συμπράξει και οι δυο πλευρές και η όποια επιτυχία κατά τη γνώμη μου ανήκει και στις δυο πλευρές.


Θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου "τελειομανή";

Έχουν οργανωθεί αρκετές απαγωγές για μένα από τους εκάστοτε μουσικούς μου λόγω της τελειομανίας μου... χαχαχα


Σκέφτεσαι καλά κάθε επαγγελματική σου κίνηση ή είσαι παρορμητικός;

Το κακό με μένα είναι ότι δεν κατανόησα ποτέ το "πως" και το "ότι" βρίσκομαι σε κάποια επαγγελματική πορεία...
Πάντοτε άφηνα τη ψυχή μου να μου δείξει το δρόμο και τη κατεύθυνση για πράγματα που ήθελα ή ήταν για να γίνουν. Στη Τέχνη, σε κάθε μορφή της, είναι η Έμπνευση και το ταξίδι που σου δίνει τον λόγο ύπαρξης. Ο κόσμος είναι ο θετικός αποδέκτης αυτού αλλά και ο πιο αμείλικτος κριτής κάποιες φορές. Το νόμισμα πάντα έχει δυο όψεις όμως. Το λάθος είναι συνυφασμένο με τη μάθηση και τη Γνώση. Το να είναι κάποιος προσεκτικός στις κινήσεις του θεωρώ ότι είναι μια κατάσταση που προκύπτει από τον ανταγωνισμό ο οποίος στις μέρες μας έχει "γαρνιριστεί" με μπόλικη απομόνωση και έχει σερβιριστεί σαν παγωμένο πιάτο. Προσωπικά, προσπαθώ να μη χάνω αυτό το μονοπάτι που ανέφερα στην αρχή της κουβέντας μας. Το να μη χάνεις το δρόμο σου, σε καθιστά αυτόματα προσεκτικό. Τα λάθη... είναι λουλούδια που θα βρεις και θα κόψεις στη πορεία του δρόμου. Το κάθε ένα από αυτά θα σου δώσει το δικό του μάθημα. Κι εγώ είχα πολλά απ' αυτά τα μαθήματα.


Υπήρξε κάτι στο παρελθόν που να σε πληγώσει τόσο πολύ ώστε να σκεφτείς να τα παρατήσεις;

Ούτε ένα δευτερόλεπτο δεν έχει περάσει αυτή η σκέψη από το μυαλό μου. Οι πληγές σταματάνε το σώμα για λίγο... δυναμώνουν όμως τις αντοχές.


Πες μας λίγα λόγια για την μέχρι στιγμής δισκογραφική σου πορεία.

Αφού δισκογραφήθηκα με διάφορες μπάντες ως μουσικός μέσα στη δεκαετία του '80, ήρθε η στιγμή και για μένα να ξεκινήσω τη δική μου δισκογραφία το Φλεβάρη του 1998 με "το Σκοτάδι Καίγεται" που κυκλοφόρησε από τη Minos-Emi και με παραγωγό τον αξέχαστο τον Μάνο Ξυδούς.
Συνεχίζω το 2000 με το "Μια θάλασσα που αγρίεψε" ενώ εκεί ξεκινάει ένα μεγάλο σε διάρκεια "διάλειμμα" 9 χρόνων όπου αυτοαναζητούμαι μουσικά και μη... Το 2009 επιστρέφω με το "Τι Είναι Η Αγάπη Τελικά;" που κυκλοφόρησε από την ΑΥΛΟΣ με παραγωγό τον Γιάννη Ζουγανέλη και φτάνουμε στο 2011 με μια ψηφιακή κυκλοφορία (υπάρχει μόνο στα Itunes). Έχει τίτλο "Τα λόγια της ψυχής" και απαρτίζεται από ελληνόφωνα αλλά και αγγλόφωνα τραγούδια.


Μας ετοιμάζεις κάτι νέο φέτος; Ήδη έχω στα χέρια μου κάποιο νέο υλικό που μου άρεσε πραγματικά.

Μου δίνεις χαρά! Μέσα στο χειμώνα θα κυκλοφορήσει η καινούργια δισκογραφική δουλειά μου και όχι μόνο καθώς κάποιες συνεργασίες είναι έτοιμες να "βγουν" προς τα έξω πολύ σύντομα ενώ ήδη κυκλοφόρησε ο νέος δίσκος των ΚΑΡΜΑ όπου συμμετέχω στο "Φως Δυνατό".


Υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει μέχρι σήμερα που θα ήθελες να το ζήσεις;

Ναι... και δεν είναι ένα, είναι πολλά!!!


Υπάρχει κάποιο από τα τραγούδια σου που ξεχωρίζεις περισσότερο από τα υπόλοιπα; Και γιατί;

Δύσκολο να ξεχωρίσεις ένα από τα παιδιά σου. Θα έλεγα πάντως ότι το "Αγάπησε και λίγο εσένα" είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια που έχω γράψει όπως και το "Ό,τι αγάπησα". Και τα δυο μιλούν για τη συμφιλίωση με το παιδί μέσα μας. Αυτή η συμφιλίωση είναι τόσο δύσκολη... σε βάζει όμως σε ένα υπέροχο ταξίδι μέχρι να φτάσεις στη λύτρωση της αυτοαποδοχής.


Χαίρομαι που σε γνώρισα, πίστευα και πιστεύω ότι έχεις πολλά ακόμα να δώσεις, γι’ αυτό και σου εύχομαι κάθε επιτυχία. Εμείς είμαστε δίπλα σου. Σε ευχαριστούμε πολύ.


Links