Van Ripper - Laetentur Coeli


Οι Van Ripper επανέρχονται με το 3o album τους, “Laetentur Coeli” που λατινικά σημαίνει αγαλλιάζουν οι ουρανοί . Το γκρουπ παραμένει πιστό στη βασική του σχέση με τον ήχο ροκ. Και αυτή τη φορά πειραματίζεται, πάντα απροκατάληπτα, με τις μουσικές φόρμες που μας έχουν συνηθίσει από τις προηγούμενες δουλειές τους. Ο ακατέργαστος ήχος από τις ηλεκτρικές κιθάρες πλαισιώνεται από το κέλτικο χρώμα της γκάιντας, τα κλασσικά έγχορδα, το ακουστικό πιάνο, τις βιόλες και τα βιολοντσέλα μιας και το γκρουπ δεν έχει κρύψει τις επιρροές του από τη κλασσική μουσική. Ωστόσο παρά τη βουτιά στο παρελθόν του rock n roll με το κομμάτι «απορίες», στο «μ’εμνησω εμού» ο ήχος τους ξενίζει με την αντισυμβατικότητά του.

Ήδη από τη πρώτη τους δουλειά  Black Earth είχαν αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές:

«Δεν λείπουν βέβαια οι τραχιές στιγμές και οι δυνατές κιθάρες είναι όμως μέσα για την επίτευξη ενός ολοκληρωμένου αποτελέσματος και όχι αυτοσκοπός, όπως συμβαίνει με τους περισσότερο ομοεθνείς ανάλογου» (Δίφωνο) 

 «Εμπνευσμένες συνθέσεις αγκαλιάζουν καλογραμμένους στίχους, δημιουργώντας ένα ακουστικό αποτέλεσμα το οποίο διαφέρει αρκετά από αυτό που μας έχουν συνηθίσει οι Ελληνικές μπάντες»     (Metropolis)

Το ίδιο θετική ήταν και αποδοχή της δεύτερης δουλειάς τους «Η Σκύλλα» :

Ιδού ένας αναπάντεχος δίσκος. Ξεκινάει με τη «Σκύλλα» (ρεμπέτικο) και μετά μπαίνει στο παιχνίδι ένας τραχύς ηλεκτρικός ήχος που συνδυάζεται με ελληνικό στίχο. Καυστικός, ειρωνικός, πικρός στίχος σε ένα ακατέργαστο ροκ περιβάλλον. Ενίοτε η πικρίλα γίνεται τρυφερότητα («Το σπουργιτάκι»), αλλά αυτό δεν αλλάζει το όλο σκηνικό. Αν είναι να σταθεί κανείς κάπου, στέκεται στον στίχο, στο προσωπικό του ύφος, στην αμεσότητά του. Ροκ με αίσθημα λαϊκό. Είναι ο δεύτερος δίσκος τους και τους βλέπω σε καλό δρόμο...(Τα Νέα 9.7.2011)
Κάποιος πρέπει να μιλήσει στον Πέτρο για τους κινδύνους που ζώνουν τον ανένταχτο αρτίστα: θα τον κράξουν και οι ροκάδες (πολύ πνευματώδης), και οι ποπάδες (πολύ βαρύς), και οι μεταλλάδες (πολύ ανοιχτός), και οι λαϊκοί (πολύ ηλεκτρικός), και οι έντεχνοι (πολύ επιθετικός), και οι ρομαντικοί (πολύ μίνιμαλ) – ακόμη και οι ιντι-ροκ-ποστ-ποπ-νοϊζάδες: πολύ προσωπικός, κι εξ αυτού πολύ εκτεθειμένος. Άρα κι από μεριάς του θέτει σε κίνδυνο την όποια κοινοτική συνοχή! (Ammos Music / Soundforge) – (Αθηνόραμα 22.6.2011)

Αν μένει κάτι από αυτό το CD είναι ο καυστικός του στίχος και η... ρεμπέτικη ψυχή του, παρ' όλο που εκφράζεται - ενίοτε - και με μεταλλικό, σκληρό ροκ ήχο. «Η Σκύλλα», κλασικό ρεμπέτικο - νομίζεις ότι περιέχεται σε άλλο CD - είναι το πιο απολαυστικό κομμάτι. Μάλλον στην προηγούμενή του ζωή ο Πέτρος Van Ripper (αυτό το όνομα υπάρχει στο CD) ήταν ρεμπέτης. «Η Σκύλλα» είναι ένα κράμα από ήχους, κυρίως ροκ, που καταλήγουν τελικά σε ένα ρεμπέτικο κομμάτι. Πέτρος Van Ripper, με άλλα λόγια ροκ - ρεμπέτης. (Τα Νέα 3.9.2011)

Μπορείτε να παραγγείλετε το τρίτο cd των Van Ripper μέσω του email της KeKaReCords: 

Σύνδεσμοι:
http://www.facebook.com/petros.vanrippers
http://www.facebook.com/petros.vanripper